Drah-Cool-Ah 2025
Drah-Cool-Ah 2025
Copyright Ruby Gold 2025
2025 is het derde jaar dat de Knutselwerk De crew gaat op tournee. Het eerste jaar gingen we naar Spanje en Frankrijk om de Pyreneeën, het tweede jaar staken we de Alpen over en aten we ons een weg door Toscane. Dit jaar toerden ongeveer twaalf fietsen twaalf dagen lang door Transsylvanië. Om wat tijd te besparen, werden de fietsen en de rijders in een omgebouwde bus geladen en afgezet bij de Hongaarse grens.
In het diepe
Na zo'n 18 uur in de bus was iedereen zo goed als klaar voor een rit van 500 km op zondagochtend. Snel ontbijten langs de kant van de weg en iedereen trok zijn uitrusting aan. Nadat we de eerste paar uur kilometers op de snelweg hadden gemaakt, stopten we voor de lunch en aten we traditionele Roemeense gerechten in de schaduw van een hoge boom in een vredige binnenplaats, verscholen achter een weinig indrukwekkende gevel van typisch Oost-Europese flats. Het eten was prima en na onze buikjes te hebben gevuld, stapten we weer op de fiets om over landweggetjes naar onze accommodatie te rijden. Alles verliep soepel totdat we de weg naar onze hut bereikten. Een steile en onverharde grindweg kostte een paar slachtoffers. Verschillende fietsen vielen, zij waren waarschijnlijk ook moe, maar gelukkig zonder noemenswaardige schade, afgezien van wat gekneusde ego's. Teamwork maakt een droom werkelijkheid. De fietsen werden snel opgehaald en naar ons huis gereden voor de week.
Copyright Casper van der Ven 2025.
Een prachtige houten blokhut met een breed terras en ramen van vloer tot plafond torende boven ons uit. Het was een zeer gewaardeerd resort na een slapeloze busreis en een volle dag rijden. Na een familiemaaltijd in tapas-/mezestijl gingen we naar onze kamers. De bedden waren zacht als wolken en na de klok rond geslapen te hebben, werd iedereen uitgerust en energiek wakker.
Copyright Paula Barig 2025.
Copyright Paula Barig 2025
Die ochtend regelden we alles en haalden we boodschappen voor de lunch en het diner voor de komende dagen. 's Avonds namen we de schilderachtige route over de bergtop en een kronkelende weg naar een van de meest bekroonde restaurants van Roemenië: restaurant Belvedere met uitzicht op Brasov. Chef-kok Ioan Florescu had een proeverijmenu voor ons bereid. We aten, dronken en lachten ons een weg door vijf gangen plus een dessert. Het plan was om vroeg naar bed te gaan, want de dag erna zouden we de Transfagarasan-bergpas beklimmen. Een retourrit van ongeveer tien uur. Helaas werd het een late avond, gevolgd door een vroeg opstaan.
Copyright Casper van der Ven 2025.
Problemen en beproevingen
Erger nog, die ochtend had een van de fietsen een elektrische storing, waardoor twee van onze rijders voor de rest van de dag uitvielen. Solidariteit won het van FOMO: we besloten de Transfagarsan-plannen uit te stellen en onze route aan te passen. De pechhulpdienst haalde de kapotte fiets op en er werd een huurfiets geregeld. De anderen reden een vallei op om uiteindelijk bij een meer in het bos te belanden en af te dalen. Ongeveer 10 km verderop op een onverharde weg vond mijn Royal Enfield Bear 650 een spijker in zijn achterband, waardoor die motor ook even uit de running was. Ik probeerde het probleem op te lossen met slijm, maar zonder succes. Er kwam hulp en een handjevol van ons probeerde de band te plakken met een traditionele reparatieset, maar zonder succes. De tweede poging, waarbij we het achterwiel verwijderden nadat we het met een houten balk hadden ondersteund om de band en binnenband te demonteren en te plakken, mislukte, omdat we de band niet konden breken. Gereedschap, nee. Het gewicht van twee mensen, nee. De zijstandaard van een Guzzi V85 TT tegen de band leunen, nee.
Copyright Cäthe Pfläging 2025
Voor de tweede keer vandaag had ik pechhulp nodig. Het was 11 uur toen ik bij Alexanders garage aankwam, zo'n uur rijden verderop. Ik was ontroerd door zijn bereidheid om me op dit late tijdstip te helpen met het vervangen van de binnenband. Hierdoor kon ik de volgende ochtend weer verder rijden. Alexander heeft een custom motorzaak genaamd Elefant Customs in Cristian, Roemenië. Hij heeft in de loop der jaren tientallen café racers gebouwd en is een bekende naam in de lokale scene. Zijn kennis van de verschillende motoren en modellen is enorm en wordt alleen geëvenaard door zijn vriendelijkheid en bereidheid om mensen in nood te helpen. Het was een waar genoegen om hem te ontmoeten en ik ben hem ontzettend dankbaar voor zijn hulp.
Copyright Casper van der Ven 2025.
Hoe nu verder, Bruine Koe?
Na weer een korte nacht en een uitgebreid ontbijt reden we naar het kasteel van Peles, waar we stopten voor koffie. Verfrist pakten we de bochten de berg op, boven de boomgrens, naar Drumul Babelor. Het asfalt was goed genoeg om de fietsen in de bochten te gooien, een genot zonder al te veel langzaam verkeer. Af en toe een kudde koeien of schapen hielp ons onze reactiesnelheid en remafstelling te testen. Bij het Bolboci-meer werden versnaperingen geserveerd voordat we teruggingen naar Brasov.
Copyright Casper van der Ven 2025.
Die avond werden we spontaan uitgenodigd om Kronstadt Bikers te bezoeken. In een vervallen, verlaten industriegebied staat een redelijk groot clubhuis, verscholen tussen de industriële gebouwen. Zo'n twintig leden, gekleed in leren kleding, een beetje zoals Sons of Anarchy, verwelkomden ons en staken de grill aan om verschillende stukken vlees te roosteren en met ons te delen onder het genot van een biertje. Volgend jaar viert deze club hun 20-jarig jubileum, maar vanavond proosten we op oude en nieuwe vrienden, met een maaltijd en verhalen over onze landen en onze motoren. De gastvrijheid hier is werkelijk hartverwarmend. Roemenië is misschien wel een van de meest onderschatte landen waar ik ooit ben geweest.
Copyright Cäthe Pfläging 2025
De derde keer is de…
Na weer een korte nacht mochten we eindelijk de weg berijden waar we allemaal over gehoord hebben. Drie keer scheepsrecht, drie keer de Trans… fagarasan! We waren niet de enigen die van deze bergpas hadden gehoord, dus we waren niet alleen op deze weg. Vooral vlak bij de top stond het verkeer wat vast. De bochten zijn breed en de uitzichten majestueus, maar eerlijk gezegd hadden we allemaal een licht gevoel van "Is dit het nou?". Qua rijden hadden we misschien te hoge verwachtingen. Er gebeurde nog een ongelukje en een van de motoren werd omvergereden door een auto die er achteruit tegenaan reed. Dit deed de moraal nog wat meer dalen, vooral nu de honger ook nog eens de kop opstak. Gelukkig zorgden drie dappere zielen voor vermaak door een duik te nemen in het gletsjermeer bovenaan, terwijl de anderen op het terras in de zon wachtten op hun warme maaltijd.
Copyright Casper van der Ven 2025.
De afdaling bleek een stuk spannender, met het spotten van verschillende beren langs de weg. Helaas vinden veel mensen het nog steeds acceptabel om ze te voeren, waardoor beren mensen, en hun voertuigen, associëren met eten, wat tot gevaarlijke situaties kan leiden.
Copyright Casper van der Ven 2025.
Verder van de gebaande paden
In het weekend trokken we verder westwaarts, naar de regio Sibiu. We verruilden ons luxe blokhut voor een uitdagende verzameling opgezette dieren. In het tweede huis stonden bijna vijftig opgezette dieren, in extravagant maar liefdevol ingerichte kamers. Het zal ongetwijfeld niet ieders smaak zijn. De gastvrouw was erg aardig en ontving ons met open armen. Op een avond nodigde ze de 'dirty dozen' uit bij haar thuis, waar zij en haar man schalen vol hapjes hadden klaargemaakt. Verse groenten, tomaten, paprika's, uien uit hun eigen tuin, zelfgemaakte boter, het luchtigste brood, kaas, spek, vlees, vlees, vlees, vlees, geserveerd met koud bier en zelfgemaakte pruimenlikeur.
Copyright Ramon Pallaske 2025
Passeren
De tweede week zat ook vol verrassingen qua fietsen. Een van de locals raadde de Transapuseana-pas aan, die al snel de Transpussy-pas werd genoemd. Deze smalle weg voerde ons door kleine dorpjes over dramatische bergen met steile hellingen. Met valleien die zich ver en diep uitstrekten, had ik je geloofd als je me had verteld dat dit in de Pyreneeën was.
Copyright Cäthe Pfläging 2025
Copyright Casper van der Ven 2025.
De meest onverwachte en indrukwekkende verrassing bleek echter de Transalpinapas. Met zijn lengte van 150 km en secties met krappe haarspeldbochten duurt deze bergweg naar de top van ongeveer 2400 meter hoogte ongeveer 3 uur enkele reis. Langer als je stopt voor patches, stickers, koffie en snacks. Het rijden hier was een absoluut genot. Richting het zuiden begonnen we met een reeks aaneengesloten, brede bochten die onze heupen losmaakten. De hoge dennen en het grote meer zouden ook in een Canadees of Scandinavisch landschap hebben gepast, maar het voelt anders. En toen we boven de boomgrens uitkwamen, verwelkomden kuddes schapen ons, net als in het Verenigd Koninkrijk. Een skidorpje lag rustig, verscholen tussen de toppen, geduldig te wachten tot de temperaturen zouden dalen en de sneeuw zou vallen om zijn bezoekers te verwelkomen. Op de top van de pas konden we de Karpaten overal om ons heen zien, zover het oog reikte, en zowel in noordelijke als zuidelijke richting konden we de grijze tweebaansweg langs de toppen zien, die ons beloofde dat er meer te wachten stond.
Copyright Casper van der Ven 2025.
Copyright Casper van der Ven 2025.
Onderschat, ondergewaardeerd
Roemenië heeft een eigen identiteit en het doet die geen recht om het voortdurend te vergelijken met andere, bekendere landen. De mensen zijn warm, gastvrij en behulpzaam. Je komt een heel eind als je kunt glimlachen en met je handen kunt praten. Het uitspreken van een 'buna zeara' of een 'multumesc', 'goedenavond' en 'dankjewel' brengt je nog verder. Lukt dit niet, dan kun je een van de online vertaal-apps gebruiken; de ontvangst is uitstekend, zelfs in afgelegen gebieden.
Automobilisten zijn over het algemeen beleefd, maken ruimte voor motorrijders en geven richting aan wanneer het veilig is om in te halen. In de dorpen rennen de kinderen naar de kant van de weg als ze een kudde motoren horen en zwaaien met hun polsen om ons te vragen gas te geven. Of ze steken hun handen omhoog, hopend op een high five die tintelingen van hun vingers naar hun handpalmen zal bezorgen. De ouderen zitten voor hun huizen, verwikkeld in langzame gesprekken of gewoon even alleen, glimlachen en zwaaien af en toe. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de rijke geschiedenis. Ga zelf kijken, u zult onder de indruk zijn, u zult nederig zijn, u zult vol ontzag.
Copyright Casper van der Ven 2025.
Copyright Casper van der Ven 2025.
Copyright Casper van der Ven 2025.
Copyright Casper van der Ven 2025.
Copyright Ramon Pallaske 2025.
